Tamam buradayız da burası neresi? Hayata sabit bir yerlerden başlamanın önemi… Bazıları ayağı bir yere sağlam basar doğar dünyaya. Diğer ayağıyla özgürce dolaşabilir dünyayı ve olduğu yerden daha güzel bir yer bulursa sabit ayağını da çeker oraya ve artık orada sabit olur ayağı. Bazılarıysa daha ilk sabitesini bile bulamamıştır. Böyle…

Onun bırakıp gitmesi onun için felsefi bir anlam ifade etmiyor belki ama bizim ondan bu kadar etkilenmiş olmamız asıl düşündürücü olan şey. Neden insanların içinde bırakıp gitme, başıboş kalma, özgür olma açlığı var bu kadar? Niye bu kadar etkilendik o son bakıştan ve o gidişten? Niye bu kadar kopmak istiyoruz…

Bazen ebeveynlerin kullandığı bazı koltuk değnekleri vardır. Bunlar, onların hayatlarını kolaylaştırıyordur. O değneklerin sizde de olmasını isterler. Çünkü sizin de onlara ihtiyacınız olduğunu düşünürler. Çok küçük yaşta başlarsınız o değnekleri kullanmaya. Bazen kullanmak istemezsiniz ama kullanmayınca da suçlu hissedersiniz. Sonra öyle bir an gelir ki bu değneklere ihtiyacınız olduğuna siz…

Bu dünyadaki kaybolmuş ruhlara birileri kendi hayallerini belletiyor. Ne önemli kendi kimliğini inşa edebileceğin güvenli bir alana sahip olabilmek ilk gençlik yıllarında. Ama nerde. Herkes herkesin kendisi gibi olmasını istiyor. En özgürlükçü olduğunu iddia eden kişiler bile… İyi de bu kaçınılmaz değil mi zaten? Boş bir levha olarak gelmiyor muyduk…

İnsan beynine en iyi gelen şeyin uykudan sonra odaklanma olduğunu düşünüyorum. Zamanın akışını unutup bir konuda, bir anda derinleşmek… Bir kitaba dalıp gitmek, izlediğimiz film bittiğinde sanki o macerayı biz yaşamışız, uzak ülkelere seyahat edip geri gelmişiz gibi hissetmek, bir proje üzerine diğer düşüncelerden uzak birkaç saat çalışmak, zamanın akışını…

Kendimi bildim bileli mezarlıklar bana huzur verir. Ne sebeple gidersem gideyim, kafam bir miktar rahatlamış dönerim oralardan. Çünkü mezarlıklar bana cesur olmayı hatırlatıyor. Eninde sonunda öleceğimizi bilmek, yaşanmamış bir yaşamdansa bazı riskler hatta kayıplar pahasına da olsa cesurca yaşamanın ‘gerçekten’ yaşamak olduğunu hatırlatıyor. Çoğu zaman geldiğimiz çizgiden devam ediyor ve…

Tüm dünya ve tüm çağlar adeta erdem övgüsü yarışında, hep bir mükemmellik peşinde koşmuş. Tüm dinler, Antik Yunan, Uzak Doğu öğretileri hep erdemleri ve o erdemleri taşıyabilen insanları yüceltmiş. Hâlbuki bunları yaşayabilenler de çok nadirdir. Ya abartılmış efsanevi kahramanlardır bunlar veya dağın başında bir keşiş. Şehirde ve insanlardan izole olmadan…

Balkonlar… Dünyaya açılan kapılarımız. İçerinin masumiyetiyle dışarının resmiyeti arasında bir yer. Ara insan formu. Olması gereken. Arketiplerin sahnesi. Ama olmazsa da olmaz. Doğru arketiple doğru yerde olmak bir sanat. İçeridekiyle dışarıdakini mezcetmenin en sağlıklı yolu. Değişimin ve dönüşümün de… Ve bir de temasın.

Hayat akıp giden bir dönüşümler yumağı. Bu dönüşüme ayak uyduramayanların vay haline. İnsan hayatının ilk zamanları sabit ve köklenmiş hissetme ihtiyacı duyup birçok şeye sarılabiliyor, birçok şeyi benimsiyor ve bu gerekli de zaten. Çünkü geldiğimiz bu koca boşlukta nerede olduğumuzu, başlangıç noktamızın ne olduğunu bilmeye ihtiyacımız var. Fakat insan hep…